ครั้งนี้ผมขอเล่าเรื่องราวอย่างไม่มีลำดับขั้นตอน แต่ขอให้ความรู้สึก

    เป็นตัวกำหนดกระบวนการเล่าเรื่อง...

   "กว่าจะรู้ใจกัน...มันก็นานแสนนาน"  ท่อนหนึ่งของบทเพลงคุ้นหูมาตั้งแต่

   ครั้งยังเด็ก มันกำลังบอกอะไรบางอย่างกับผม  นั่นคือ กว่าเราจะก้าวเข้า

   ไปสู่พื้นที่ส่วนตัว  (personal space)  ของใครสักคนนั้น  ต้องอาศัยเวลา

   โดยเฉพาะกับคนที่มีเงื่อนไขทางความคิดและปฏิสัมพันธ์เช่นผม อาจต้อง 

   ใช้เวลาเป็นทวีคูณ  และต้องรวบรวมพลังความกล้าจากปลายเท้าขึ้นมาสู่

   ปลายเส้นผม ด้วยความเป็นคนที่ "ปอด" ตัวอย่างง่ายๆ เพียงการเผชิญ

   หน้ากับ "บุคคลที่สอง" ก็ทำให้ผมถึงกับสูญเสียการทรงตัว  กว่าจะพัฒนา

   เป็นการมีอวัจนภาษาทางสายตา สู่การทักทายกันด้วยบทสนทนาพื้นฐาน

   ตามมารยาทสังคม   สู่การเวาะแสวงหาข้อมูลส่วนตัวของ  "บุคคลที่สอง"

   ผ่าน   "บุคคลที่สาม"   เพื่อค้นหา  "ความชอบร่วมกัน" (something in

   commond)    สู่การที่   "เรา"    เปิดประตูสู่พื้นที่ส่วนตัวของกันและกัน

   ตามลำดับ  แต่ห้วงเวลาที่กระบวนการแปรสภาพความสัมพันธ์ได้ดำเนิน

   ไปอย่างช้าๆนั้น        ความสุขในความรับรู้ของผมมันก็ค่อยๆก่อตัวขึ้น

   อย่างค่อยเป็นค่อยไปเช่นเดียวกัน       จนถึงจุดหนึ่งที่ความสุขเบ่งบาน

   ทำผมต้องแอบยิ้มแอบเขินอายอยู่ตามลำพังชนิดที่หากแพร่งพรายให้ใคร

   ได้รับรู้ เขาอาจจะต้องแนะนำให้ผม "ไปพบแพทย์"  ผมอยากจะบอกคุณ

   ว่าความรู้สึกและพฤติกรรมดังกล่าว ที่คุณอาจจะต้องร้อง "เอ่อ" และหยุด

   คิดวิเคราะห์ชั่วครู่เช่นนี้ เวลาช่างสั้นนัก  ไม่สมกับการที่ใช้เวลาก่อตัวมา

   นานนับปีเลยจริงๆ

   ผมกับเขาเรามีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน       โดยที่ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่า

   มันเป็นความสัมพันธ์แบบใด    ผมเรียกมันว่า   "ความสัมพันธ์ในความ

   คลุมเครือ" ผมคงไม่ค้นหาคำตอบที่แท้จริงของมันให้เหนื่อย เพราะเท่าที่

   เป็นอยู่นี้ก็ทำให้ผมมีความสุขไปวันๆ อยู่แล้ว แต่แล้ววันหนึ่งเขาบอกผม

   ว่าถึงเวลาที่เขาจะต้องไปแล้ว ผมทำหน้าไม่ถูกเลยจริงๆได้แต่เก็บความ

   ตกตะลึงไว้ในใจ ผมสารภาพว่ารับมันไม่ทัน   นี่คงเป็นเงื่อนไขของเวลา

   ที่สักวันหนึ่งเวลาแห่งความสุขต้องหมดลง         ผมต้องทำความเข้าใจ

   ให้ได้ว่าเขาก็มีเหตุผลเพื่ออนาคตที่ดีของตัวเอง  การไปเหนี่ยวรั้งเขาไว้

   เพื่อความสุขของเรา คงไม่ใช่สิ่งที่ "คนที่มีความรู้สึกดีต่อกัน"  พึงปฏิบัติ

   จนถึงขณะนี้  ผมยังชาๆไปทั้งตัวอยู่เลย   ขอเวลาผมให้คิดอะไรอย่างมี

   เหตุผลแบบผู้ใหญ่ที่ควรจะเป็นสักระยะหนึ่งนะครับ

   ...ก็ผมรักเขานี่นา

   ___________________________________________________