• D e a n i e M a n i a™•

   ครั้งนี้ผมขอเล่าเรื่องราวอย่างไม่มีลำดับขั้นตอน แต่ขอให้ความรู้สึก

    เป็นตัวกำหนดกระบวนการเล่าเรื่อง...

   "กว่าจะรู้ใจกัน...มันก็นานแสนนาน"  ท่อนหนึ่งของบทเพลงคุ้นหูมาตั้งแต่

   ครั้งยังเด็ก มันกำลังบอกอะไรบางอย่างกับผม  นั่นคือ กว่าเราจะก้าวเข้า

   ไปสู่พื้นที่ส่วนตัว  (personal space)  ของใครสักคนนั้น  ต้องอาศัยเวลา

   โดยเฉพาะกับคนที่มีเงื่อนไขทางความคิดและปฏิสัมพันธ์เช่นผม อาจต้อง 

   ใช้เวลาเป็นทวีคูณ  และต้องรวบรวมพลังความกล้าจากปลายเท้าขึ้นมาสู่

   ปลายเส้นผม ด้วยความเป็นคนที่ "ปอด" ตัวอย่างง่ายๆ เพียงการเผชิญ

   หน้ากับ "บุคคลที่สอง" ก็ทำให้ผมถึงกับสูญเสียการทรงตัว  กว่าจะพัฒนา

   เป็นการมีอวัจนภาษาทางสายตา สู่การทักทายกันด้วยบทสนทนาพื้นฐาน

   ตามมารยาทสังคม   สู่การเวาะแสวงหาข้อมูลส่วนตัวของ  "บุคคลที่สอง"

   ผ่าน   "บุคคลที่สาม"   เพื่อค้นหา  "ความชอบร่วมกัน" (something in

   commond)    สู่การที่   "เรา"    เปิดประตูสู่พื้นที่ส่วนตัวของกันและกัน

   ตามลำดับ  แต่ห้วงเวลาที่กระบวนการแปรสภาพความสัมพันธ์ได้ดำเนิน

   ไปอย่างช้าๆนั้น        ความสุขในความรับรู้ของผมมันก็ค่อยๆก่อตัวขึ้น

   อย่างค่อยเป็นค่อยไปเช่นเดียวกัน       จนถึงจุดหนึ่งที่ความสุขเบ่งบาน

   ทำผมต้องแอบยิ้มแอบเขินอายอยู่ตามลำพังชนิดที่หากแพร่งพรายให้ใคร

   ได้รับรู้ เขาอาจจะต้องแนะนำให้ผม "ไปพบแพทย์"  ผมอยากจะบอกคุณ

   ว่าความรู้สึกและพฤติกรรมดังกล่าว ที่คุณอาจจะต้องร้อง "เอ่อ" และหยุด

   คิดวิเคราะห์ชั่วครู่เช่นนี้ เวลาช่างสั้นนัก  ไม่สมกับการที่ใช้เวลาก่อตัวมา

   นานนับปีเลยจริงๆ

   ผมกับเขาเรามีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน       โดยที่ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่า

   มันเป็นความสัมพันธ์แบบใด    ผมเรียกมันว่า   "ความสัมพันธ์ในความ

   คลุมเครือ" ผมคงไม่ค้นหาคำตอบที่แท้จริงของมันให้เหนื่อย เพราะเท่าที่

   เป็นอยู่นี้ก็ทำให้ผมมีความสุขไปวันๆ อยู่แล้ว แต่แล้ววันหนึ่งเขาบอกผม

   ว่าถึงเวลาที่เขาจะต้องไปแล้ว ผมทำหน้าไม่ถูกเลยจริงๆได้แต่เก็บความ

   ตกตะลึงไว้ในใจ ผมสารภาพว่ารับมันไม่ทัน   นี่คงเป็นเงื่อนไขของเวลา

   ที่สักวันหนึ่งเวลาแห่งความสุขต้องหมดลง         ผมต้องทำความเข้าใจ

   ให้ได้ว่าเขาก็มีเหตุผลเพื่ออนาคตที่ดีของตัวเอง  การไปเหนี่ยวรั้งเขาไว้

   เพื่อความสุขของเรา คงไม่ใช่สิ่งที่ "คนที่มีความรู้สึกดีต่อกัน"  พึงปฏิบัติ

   จนถึงขณะนี้  ผมยังชาๆไปทั้งตัวอยู่เลย   ขอเวลาผมให้คิดอะไรอย่างมี

   เหตุผลแบบผู้ใหญ่ที่ควรจะเป็นสักระยะหนึ่งนะครับ

   ...ก็ผมรักเขานี่นา

   ___________________________________________________   

   เวลาช่างผ่านไปรวดเร็วเหลือเกิน เดือนรอมฎอนก็กำลังจะผ่านพ้นไป

    อย่างน่าใจหาย รู้สึกว่าตัวเองยังตักตวงคุณงามดวามดีได้ไม่เต็มที่เลย

    ก็ยังไม่รู้ว่า วันพรุ่งนี้หรือวันเสาร์จะเป็น "วันตรุษอีดิลฟิตริ์" ซึ่งนับเป็น

    วันเฉลิมฉลองของชาวมุสลิมทั้งโลก ต้องรอประกาศจาก "สำนักจุฬา -

    ราชมนตรี"

     แต่เมื่อพูดถึงวันตรุษอีดิลฟิตริ์    ทำให้นึกถึงตัวเองเมื่อครั้งที่ยังเด็ก

     เมื่อวันตรุษมาถึง จะต้องเห็นทุกบ้านมีข้าวต้มมัด    และขนมจีนกับ

     แกงต่างๆ ไว้ต้อนรับทุกคนที่มาเยียน ไม่เว้นแม้แต่บ้านผมเอง    ที่

     "เต๊ะห์" หรือ คุณป้า จะห่อข้าวต้มมัดรอต้อนรับทุกคน    แต่ขนมจีน

     จะพลอยฟ้าพลอยฝนจากบ้านพี่ๆ ป้าๆ ใกล้เคียงมากกว่า     อิอิอิอิ

     เคยตั้งคำถามว่า "ทำไมต้องข้าวต้มมัด และ ขนมจีน"  ซึ่งตอนนี้ผม

     ก็อายุ 27 เข้าไปแล้ว ก็ยังพบเจออาหารสองสิ่งนี้  เสมือนธรรมเนียม

     ปฏิบัติของมุสลิมในภาคกลางของประเทศไทย        เมื่อลองศึกษา

     วัฒนธรรมของประเทศเพื่อนบ้าน ไม่ว่าจะเป็นอินโดนีเซีย มาเลเซีย

     หรือบรูไน ดารุสสลาม      เขาก็จะมีอาหารพิเศษในวันตรุษเช่นกัน

     เป็นข้าวเหนียวที่ใช้ใบไม้ห่อ เรียกว่า "เกอตูปัต" (Ketupat)   ซึ่งดู

     คล้ายคลึงกับข้าวต้มมัดของเรา   และที่สำคัญผมมักจะได้ยินผู้เฒ่า

     เรียกข้าวต้มมัดว่า "ตูป๊ะ"    ซึ่งเป็นเสียงที่เพลงมาจาก "เกอตูปัต"

     ก็ทำให้สันนิษฐานไดว่า   คนไทยมุสลิมน่าจะรับวัฒนธรรมนี้มาจาก

     เพื่อนบ้านของเรา แต่เราจะทานกันเป็นของหวาน    ในขณะที่เขา

     ท่านเป็นอาหารคาว   ลองดูในรูปสิผมมีตัวอย่าง  เกอตูปัต กับ 

     ข้าวต้มมัดของเราด้วย 

     ส่วนขนมจีนผมคิดว่า  คงเป็นเพราะอาหารที่ทานง่าย  แต่มีสีสัน

     ทานได้ทั้งวัน  จึงเป็นที่นิยมในกรุงเทพและภาคกลางในวันตรุษ 

     หันไปดูในเอเชียใต้ และตะวันออกกลาง       วันตรุษจะเป็นวันที่

     บรรดาสตรีมุสลิมจะเพนท์ลวดลายแสนสวยงามที่มือด้วยสมุนไพร

     เฮนน่า ทำให้ผมชักอยากรู้ว่าในภูมิภาคอื่นเขามีกิจกรรมอะไรบ้าง

     ในวันแห่งความสุขนี้  แต่มีสิ่งหนึ่งนะ ที่บรรดาเด็กๆ มุสลิมทั้งโลก

     จะได้รับ นั่นคือ เงินค่าขนมจากญาติผู้ใหญ่ ยังจำได้ตอนเป็นเด็ก

     ผมแทบตั้งตัวได้เลยนะคุณ    

     __________________________________________________

   หลายโอกาสที่คุณจะได้พบเจอเพื่อนเกลอเก่าวัยเยาว์ครั้งมหาวิทยาลัย

   ไม่ว่าจะเป็นงานเลี้ยงรุ่น, งานครบรอบขวบปีของคณะ,  หรือแม้แต่งาน

   แต่งงานของเพื่อนร่วมรุ่นทั้งหลาย   เชื่อได้เลยว่าบรรดาเพื่อนของคุณ

   ต้องคุยกันเรื่องหน้าที่การงาน ณ ปัจจุบัน เงินเดือนที่ได้อย่างมากมาย

   เเล้วต่อด้วยเรื่องของอนาคตอันมั่นคง   ชีวิตที่เต็มไปด้วยความสำเร็จ

   เคล้าไปด้วยเสียงครวญบ่นถึงความเหน็ดเหนื่อยในการทำงานของตัว

   เหตุผลเหล่านี้กำลังจะบอกว่า          ความสำเร็จในหน้าที่การงานนั้น

   เป็นจุดหมายปลายทางของชีวิตใช่ไหม?  หรือการที่มีเงินทองมากมาย

   ก็เป็นองค์ประกอบหลักของความสำเร็จเช่นกัน?          ก็ว่ากันไป...

   แต่ไม่อยากให้ทุกคนลืมว่า  ระหว่างการเดินทางไปสู่จุดหมายของคุณ

   อย่ายอมให้ตัวเองจมปลักอยู่กับความเครียดความกดดันจนเกินไปจน

   ลืมทำให้ตัวเองมีความสุขขึ้นมา  เพราะไม่แน่ว่าในอนาคต...เงินทองที่

   เก็บสะสมมาอาจจะต้องนำมาใช้รักษาตัวเรา     แทนที่จะได้ปรนเปรอ

   ความสุขให้กับเรา....ว่าไหมล่ะ?

    __________________________________________________